Reizen en gevoelig zijn

Nieuw-Zeeland bracht me mooie ontmoetingen en prachtige natuur. (Klik hier voor het project van mijn tweelingzus) Maar je kunt je vast wel voorstellen dat de formule ‘drie dames die in een busje reizen’ ook moeilijke situaties met zich mee brengt. In dit blog deel ik wat ik geleerd heb over ruimte innemen en liefdevol zijn naar mezelf en de ander. Op mijn website schrijf ik over synchroniciteit. Mijn eigen ervaring van deze reis laat zien hoe je deze onzichtbare helpende handen de ruimte kunt geven.   

Vanwege mijn gevoeligheid kan ik subtiele energieën waarnemen. In mijn werk is dit mij zeer dienstbaar. En in mijn privé leven heb ik geleerd hiermee om te gaan. Tijdens deze reis heb ik ervaren wat bedoeld wordt met een overprikkeld zenuwstelsel. Ik deed zoveel nieuwe prikkels op en had niet mijn routinematige leven van thuis, maar had een andere levensstijl. Ik wist wel dat ik meer tijd nodig had om deze prikkels in mijn lichaam te laten landen en mezelf weer te neutraliseren door alleen te zijn, maar ik durfde deze tijd binnen het “doorreizende’ gezelschap niet te nemen. Dit vanwege eerdere feedback die zij mij gegeven hadden, daar waar ik wel uitkwam voor mijn behoeften. Deze keuze was niet liefdevol naar mezelf en daarmee ook niet liefdevol naar hen. Het resultaat was dat ik overprikkeld reageerde en uiteindelijk ontplofte met een driftbui, waarin ik mezelf totaal niet meer onder controle had.

Ik ben erg gevoelig voor de energieën van het landschap. Zie de symboliek dat mijn woedeaanval tot uitbarsting kwam toen we gearriveerd waren in het vulkanische gebied, waar ik in de modderpoelen het water letterlijk omhoog zag borrelen.

rotorua

Nu ik mijn eigen grens zo overschreden had, was ik vastberaden om dat te doen wat ik voelde dat ik nodig had om tot rust te komen, mezelf weer te neutraliseren en weer het contact te voelen met het licht en de liefde dat ik ben. Ik heb hulp gevraagd aan collega’s Coen Tuerlings, Tamara Beekmans en IngerMarlies Leeuwenburgh. Dank voor jullie steun! Het allerbelangrijkste hierin was, mezelf waarderen en mijn eigen weg gaan.

Wil je weten welke bijzondere gebeurtenissen mij toekwamen toen ik weer gehoor gaf aan mezelf?

Verschillende mensen waren de afgelopen weken op mij afgestapt om te vragen of het wel goed met me ging en of ze konden helpen. In Nederland ben ik niet gewend dat vreemde mensen opmerken hoe het met gaat en indien nodig hulp bieden, eerder ben ik gewend dat we goed weer spelen. Ik antwoordde dan ook “het gaat goed met me, dankje”.

Tijdens de reis las ik, hoe toepasselijk, het boek “Bounce forward” How to create a better life out of a crisis. Ik herinnerde me de volgende passage: een man zat tijdens een overstroming op het dak van een huis. Hij wees elke vorm van hulp af met de boodschap: ‘Nee bedankt, God zal me redden’.  Toen hij verdronken was vroeg hij God, waar hij was. God antwoordde: ‘Wie denk je dat die boot, helicopter enz naar je toe gestuurd heeft?’ Los van het onderwerp of God bestaat, zag ik in dat ik meerdere malen hulp geweigerd heb en was ik vastberaden de volgende keer hulp aan te nemen.

Deze hulp volgde toen ik in een natuurgebied in mijn dagboek schreef.  Een oudere dame die langs liep stopte om te vragen of het goed met me ging en of ze me kon helpen.  Uit automatisme speelde ik goed weer en de vrouw liep verder. Ik herinnerde mezelf aan de passage en mijn belofte. Nadat ik de moed bij elkaar geraapt had, liep ik haar achterna. Ik gaf aan dat ik uit beleefdheid ja had geantwoord, maar dat ik eigenlijk emotioneel was. Al kon deze mevrouw me in een directe zin weinig helpen, juist haar aanwezigheid en een luisterend oor waren een groot goed! Ze vertelde dat ze aangezichtszenuwpijn heeft. Omdat ik graag iets voor haar terug deed heb ik haar een Regenesis behandeling bij haar thuis mogen geven om haar pijn te verzachten. Wanneer ik een behandeling geef ben ik zelf ook omringd en doordrongen van liefdevolle energie, wat me enorm verzacht en waardoor ik zelf weer kon stralen.

Uit nieuwsgierigheid vroeg ik deze dame wat maakte dat ze contact met me had gemaakt. Ze vertelde me dat Jezus haar dit gevraagd had. Na een gesprek over het wel of niet bestaan van God bracht ze me terug naar de camping. Bij afscheid wenste ze me een fijne man toe (ze wist dat ik vrijgezel ben). Eenmaal bij mijn tent ontmoette ik Emmanuel, daar was meteen een wederzijdse aantrekkingskracht. De komende avonden had ik erg veel steun aan hem. Zijn aanrakingen opende mijn hart en de genegenheid bracht me weer dichter bij mijn zachtheid. Hoe is het mogelijk dat haar gebed zo snel beantwoord werd.

Ik had hem ook verteld over mijn ervaring met hulp afwijzen versus aannemen, de oude dame en hoe God hier een rol in speelt en dat ik eigenlijk niet ben opgevoed met God. Maar eerder met een bron van liefdevolle energie. Waarop hij mij attendeerde wat zijn naam betekent; God is aanwezig. Nu viel mijn mond open van verbazing. En al helemaal toen ik erachter kwam dat hij in 1980 geboren is en mijn mobiel op de dag van onze kennismaking zomaar op een verkeerde datum stond, wel ja 1980.

Dit was pas de eerste dag. Het tij was gekeerd en de onzichtbare helpende handen bleven mij de komende dagen dienstbaar. Zo heb ik ervoor gekozen om niet mee te gaan met de Alpine Crossing in het vulkanische gebied. Maar heb ik het gebied wel van alle kanten gezien en heb ik zelfs ook in het hooggebergte gestaan! Met uitzicht over het hele National Tongariro Park. Na 2 minuten langs de kant van de snelweg mijn duim hoog te hebben gehouden, kreeg ik een lift van een dame naar het zuiden. Zij zette me af bij een parkeerplaats/picknickplaats. Daar raakte ik aan de praat met een koppel uit Australië die in hetzelfde dorpje als ik logeerden en een dagtour maakten in dit gebied. Ik gaf ze een glimlach en ze nodigden me uit met hun mee te reizen. Aan het eind van de dag werd ik bij de camping afgezet. Wat een luxe en wat voelde ik me dankbaar!

DSC_0299 (1)    DSC_0300 (1)

Wat willen al deze gebeurtenissen mij zeggen?

  • Goed voor mezelf zorgen is dus geen daad van egoïsme, het is dienstbaar naar mezelf en mijn omgeving. Op deze manier kan ik in vrede zijn en mijn liefde en licht uitstralen.
  • Ik heb het verschil ervaren tussen de twee uitersten. De ervaring van wat er gebeurt als ik hier niet naar handel is een enorme drijfveer voor me, om vanaf heden nog meer trouw te zijn aan mezelf: aan wie ik ben, wat mijn interesses zijn, wat mijn kracht is, waar mijn grenzen liggen en hoe ik hiermee om kan gaan.
  • Als ik trouw ben aan mezelf, me open opstel voor wat het leven mij geeft en ik dit durf te ontvangen, doen wonderen zich aan mij voor. En is het leven een stuk leuker!
  • Durf hulp te vragen, te ontvangen en iemand (belangeloos) hulp aan te bieden. Deze verbindingen sieren het leven.
  • Het onderwerp God vond ik nog moeilijk te plaatsen. De onzichtbare helpende handen, die ik zo vaak ervaren heb kwamen vanuit mijn perspectief vanuit het alles wetende veld van het universum. Mag ik dit toch anders zien? Dit verhaal kreeg in Nederland een staartje en zal ik later delen.

Mijn ervaringen deel ik graag via dit blog om jou te inspireren! Schrijf je in voor de nieuwsbrief als je bericht wilt ontvangen als het volgende blog online is.

Elke reactie op dit blog is welkom! Ken je mensen voor dit blog van betekenis kan zijn, deel dan dit blog. Alvast dank! 

5 gedachten over “Reizen en gevoelig zijn

  1. Fijn, heel fijn dat je dit deelt. Ik lees dat persoonlijke ontwikkeling en leren ontvangen, ook liefde naar anderen betekent…. Ik vind je een prachtmeid!

  2. Wauw. mooi verhaal! en ook zo mooi om te zien wat je allemaal tegen komt als je in je kracht staat en vooral in verbinding bent met jezelf en daarmee ook met alles om je heen. Want daar zit zo’n kracht van jou. die verbinding voelen en ook voelen wanneer er iets gedaan moet worden omdat je er even niet goed naar luistert.

Laat een reactie achter op Ernestine Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *