Rust in vrede

Ik zit langs de rand van het bed van dhr. L. De afgelopen 95 jaar kwam hij in vele situaties waarin hij het beter wist dan de ander. Nu vraagt hij verwart elke 5 minuten ‘wat moet ik nu doen’? ‘Je hoeft niets meer te doen. We zijn op visite om samen te zijn’, herhalen we meerdere malen.

Zijn lichaam is op, hij heeft te weinig spierspanning om te kunnen lopen, eten en drinken of zich zelfstandig te kunnen omdraaien. En dat is lastig aangezien hij onrustig is en klaagt over het bed. Zichtbaar levert hij strijd.

Geduldig draaien zijn vrouw en ik hem voor de zoveelste keer, in de hoop dat hij vrede vindt. Tot ik tot het diepe besef kom dat hij zijn vrede niet zal vinden in externe factoren als het bed. Ik benoem ‘Wat is er veel veranderd in uw lichaam he? Het lichaam zoals u dat gewend was (hij is tot zijn 93ste vitaal geweest) krijgt u niet meer terug. Hoeveel we u ook draaien of verleggen. Vind maar vrede met wat er nu is, hoe moeilijk dat ook lijkt.

Ik deel deze intieme situatie, omdat het aangeeft waar het hele leven voor mij om draait. Een oefening/uitdaging of kans om vrede te voelen binnen in jezelf, ongeacht je omstandigheden.

Zelfs dhr. L. krijgt deze kans elke seconde opnieuw, zo lang als hij hier is. Hij heeft blijkbaar nog even tijd nodig. De volgende keer dat dhr. L. vroeg ‘Wat moet ik nu?’ antwoordde ik ‘rust vinden in jezelf’. ‘Dat is onmogelijk, want die heeft hij nooit gehad’, reageerde zijn vrouw, die hem als een kritische man, naast haar zijde heeft gehad. ‘Wie zal het zeggen?’ gaf ik haar mee. Alle mensen die vrede gevonden hebben, voelden het daarvoor ook niet, terwijl het altijd al in hen aanwezig was.

peace

Ja soms lijkt het alsof we van vrede weg gehaald worden door iets van buiten. Maar toch zijn we het zelf die weg gaan.

Deze situatie zet mij aan tot denken. Ik weet waar vrede in mezelf is en hoe dit voelt. Elke moeilijke situatie in mijn leven is een onderdeel van de masterclass ‘ zelf het oog van de storm zijn’ tot het moment van afstuderen er is; het moment dat dit leven ten einde komt, ben ik dan in staat te voelen ‘ik rust in vrede’?

Ik weet wel een aantal masterclass momenten die ik in mijn huidige situatie tegen kom. Ook weet ik uit eerdere ervaringen dat ik in staat ben om in vrede te blijven, terwijl om mij heen triggers zijn. Als ik echt diep verbonden ben met vrede, verliezen die triggers zelfs hun waarde. Mag ik dit moment bij het bed, voor altijd in mijn celgeheugen gegrift zijn, dat ik VREDE ben en toe werk naar rust in vrede….

Herken jij deze houding terug in de maatschappij van ‘het’ beter weten, dat ‘het’ nooit goed is, de onrust en oorzaken buiten jezelf houden? Zo ja, voel eens welk effect dit heeft op het leven en de dood? Met welke grondhouding of gevoel zou jij je leven willen eindigen?

Lees verder