Liefde als basis van een (samengesteld) gezin

De sleutel van het succes van mijn relatie is dat mijn partner en ik veel tijd besteden aan liefdevolle aanrakingen. Onze energieën versmelten daarin. Als we dit vergelijken met andere gezinnen lijkt het daar bij anderen vaker bij in te schieten, vanwege de haast van de samenleving. Dat zal mij niet overkomen, was mijn overtuiging. Maar is dat wel zo?

Deze zomer werk ik bij Sadhaka. Ik noem dit een bubbel, een wereld op zich, waar veel aandacht wordt besteed aan liefdevol zijn naar jezelf en je omgeving. Ik voel mezelf hierdoor steeds zachter en warmer worden en het is heerlijk om deze liefde ook te delen met anderen.

Na een aantal weken kwamen mijn vriend en zijn kinderen mij ontvoeren. Deze grap bedoelen zij positief. Ze hebben mij graag bij zich tijdens hun vakantie op een familiecamping een aantal kilometer verderop. Achteraf zie ik dat dit figuurlijk meer op een ontvoering lijkt dan ik in eerste instantie door had. Ik belandde namelijk in een hele andere wereld.

De wereld van Sadhaka ligt zo ver uiteen met het dagelijkse bestaan dat ik mezelf normaal gesproken een quarantaine tijd geef bij thuiskomst. Langzaam aan voeg ik mezelf dan weer in de maatschappij, maar nu werd ik uit Sadhaka geplukt en op een familiecamping gezet. Vanuit de basis was dit natuurlijk geheel vrijwillig en ik heb er absoluut naar uit gekeken! Maar ik heb onvoldoende vooraf stil gestaan bij de mogelijke gevolgen.

Zoals het op zo’n camping gaat was ik omringd door gezinnen met kinderen die de hele dag door speels herrie maken, lachen, gieren maar ook brullen, janken en zeuren.

“Door deze confrontatie heb ik mezelf dicht gezet”

Het effect was dat ik door deze confrontatie mezelf dicht gezet heb. Vervolgens had ik er last van dat ik de verbinding die ik anders zo sterk met mijn vriend voel, minder voelde. Daarbij zag ik mijn vriend genieten dat hij zoveel tijd aan zijn kinderen kon geven. In dit vele samen zijn (de kinderen gingen op hetzelfde tijdstip naar bed als wij), een gebrek aan privacy, vermoeidheid aan het einde van de dag en tal van andere onzin redenen, had ik voor mijn gevoel te weinig tijd besteed aan intieme verbinding.

Terug bij Sadhaka nam ik deel aan een middag van de tantra waarin we elkaar een healing gaven. Een healing is namelijk aan ieder toe besteed. Je hoeft hiervoor alleen liefdevol volledig aanwezig te zijn bij jezelf en bij de ander. Ter voorbereiding hebben we aandacht besteed aan het creëren van een fijne plek. In dit geval een paar matjes en een doek. Binnen 20 minuten was ik weer volledig zacht.

Ik huilde intens van verdriet, dat ik deze maximale liefdevolle staat met mijn vriend en de kinderen niet heb kunnen delen. Een jaar lang hebben we uitgekeken om een week met de kinderen samen op vakantie te zijn (we vormen een samengesteld gezin) en nu ben ik zelf in de valkuil gestapt, net als die andere ouders. Ik begrijp nu dat het die andere ouders overkomt dat ze de één na de andere reden hebben dat ze te weinig tijd met hun partner besteden voor intimiteit.

Begrijp me niet verkeerd. We hebben een fijne vakantie gehad. Ook de kinderen hebben intens genoten. Het gaat mij om de diepte. Het verschil tussen fijn en zaligheid. Op het moment dat ik in diepe verbinding en zachtheid ben, volgt het verdriet van de momenten dat ik daar niet was.

Ondanks mijn verdriet, ben ik dankbaar dat dit zich nu voordoet. Dit was mijn eerste fulltime week met de kinderen van mijn vriend erbij. Aan deze week kwam vanzelf een einde, waardoor ik tot mijn inzichten kwam en diep gemotiveerd ben het volgende keer anders te doen. Dit in tegenstelling tot als je een gezin hebt, dan sluipt de tijd voort en slijpen patronen steeds dieper in.

” Mijn liefdevolle zijn is het allerhoogste goed dat in mijn leven is”

 

Wil je weten wat ik hiervan geleerd heb?

Lees verder